Μπορεί, για παράδειγμα,ο Αλέξης Τσίπρας,ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη να επωμιστούν την ευθύνη της ανανέωσης της πολιτικής ζωής;

Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε:Δεν είναι θέμα πολιτικών προσώπων η ανανέωση της πολιτικής ζωής του τόπου.Δεν είναι πρόβλημα ατομικής προαίρεσης η ανανέωση του πολιτικού σκηνικού.
Και όπως επισημάνθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση ,έχουμε ένα σύστημα πολιτικών αξιών,που μπορούν να ασκήσουν ρυθμστικό ρόλο στην άσκηση της εξουσίας.
Το θέμα,το πρόβλημα,η πρόκληση είναι η ανανέωση των πολιτικών ιδεών,που θα αντιμετωπίσουν με αποτελεσματικότητα τα προβλήματα της κοινωνίας.
Μένω πραγματικά έκπληκτος με την ικανότητα μερίδας δημοσιογράφων να αποτυπώνουν εύστοχα,γλαφυρά και αποτελεσματικά τα φαινόμενα της παθογένειας της ελληνικής πραγματικότητας,αλλά και απογοητεύομαι όταν η μόνιμη επωδός αυτής της ακτινογραφικής ανάλυσης είναι η φράση:"είναι θέμα πολιτικής βούλησης".
Όταν φτάνει στο γιατρό μια ακτινογραφία που υποδηλώνει κακοήθεια,ο γιατρός δεν κουνάει το κεφάλι του λέγοντας απλά πως έχουμε πρόβλημα,αλλά κάνει εκείνους τους χειρισμούς για να απαλλάξει(αν μπορεί)τον ασθενή από την κακοήθεια!
Οι δημοσιογράφοι επισημαίνουν,πο πολιτικοί κουνούν ανίκανοι το κεφάλι και ο ασθενής συνεχίζει να πάσχει.
Να γράψουμε λοιπόν μια ιατρική συνταγή για την κακοήθεια που ταλανίζει την ελληνική πολιτική πραγματικότητα:
Όχι άλλοι αυτόκλητοι σωτήρες,όταν μάλιστα είναι ανακυκλωμένοι από τα ίδια υλικά που είναι και οι υπόλοιποι σωτήρες μας.
Χρειαζόμαστε άμεσα ανθρώπους με χειρουργικές ικανότητες με νεωτερικές,πρωτοπόρες και αποτελεσματικές τεχνικές για να χειρουργήσουν τα καρκινώματα της ελληνικής κοινωνίας.
Αυτή τη φορά μάλιστα οι ίδιες οι κακοήθειες θα μας κατευθύνουν για να επιλέξουμε τους ειδικούς.
Χρειαζόμαστε ένα αποτελεσματικό και σύγχρονο μοντέλο εκπαίδευσης.
Ποια είναι η αποτελεσματική και προσγειωμένη πολιτική πρόταση για να το επιτύχει;
Αυτούς που την εκφράζουν,αυτούς θα επιλέξουμε!
Χρειαζόμαστε πολιτικούς συνεργάτες για να αποτρέψουμε την περαιτέρω υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Ποιοι εγγυώνται Υπουργείο Περιβάλλοντος που θα λογοδοτεί στο λαό;
Αυτούς θα επιλέξουμε!
Ποιοι θα χαράξουν επιτέλους με παραδείγματα εθνική πολιτική Υγείας;
Αυτούς θα επιλέξουμε!
Ποιοι εγγυώνται με προθεσμίες πως θα εξυγιάνουν την αγορά και θα καταπολεμήσουν την ακρίβεια;
Αυτούς θα επιλέξουμε!
Όλα τ'άλλα είναι παλαιομερολογίτικες συνταγές ή γιατροσόφια!

Χρόνε,φίλε μου,γειά σου και σ'ευχαριστώ...

Για όσα μας χάρισες και για όσα μας στέρησες!
Γι'αυτά που έγιναν πραγματικότητα και γι'αυτά που συνεχίζουν να παραμένουν όνειρα!
Για τη δύναμη που έχεις να γιατρεύεις και για την ελπίδα που σπέρνεις στις καρδιές μας!
Χρόνε,φίλε,γειά σου...κι αν είναι να μας κάνεις ένα τελευταίο δώρο...αυτό να είναι μια ανάσα
απ'τη σοφία σου,για να δούμε πιο καθαρά το δρόμο που θα μας ενώσει σε μια προσσπάθεια
για τον εξανθρωπισμό της ζωής μας.

Ποιος νίκησε τελικά στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ;

Αναμφίβολα νικητής είναι η ισχυρή βούληση των πολιτών για ένα νέο ΠΑΣΟΚ,προσανατολισμένο στα πραγματικά προβλήματα του τόπου,με σαφή ιδεολογία ,σαφή προγραμματικό λόγο και νεωτερικές αντιλήψεις για την οικονομία,την κοινωνία και το περιβάλλον.
Και για να εξηγούμεθα:Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι σαφές και δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως νομιποποίηση και άλλων προσώπων στη διαχείριση του πολιτικού στίγματος του ΠΑΣΟΚ.
Τι θα γίνεται μέσα στα όργανα είναι άλλη υπόθεση.Και άλλη υπόθεση είναι η ποδηγεσία του ΠΑΣΟΚ!
Ο κύριος Παπανδρέου πήρε νέα εντολή και γι'αυτήν θα κριθεί στις επόμενες εκλογές αλλά και στο επόμενο λεπτό!

Και μετά την 11η Νοεμβρίου τι κ.Πάπανδρέου;

Είναι προφανές ότι την 11η Νοεμβρίου Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα αναδειχθεί ο κύριος Γ.Παπανδρέου.Δεν είχα καμία αμφιβολία ούτε την 17η Σεμπτεμβρίου,όταν έγραψα πως χρειαζόμαστε ένα νέο ΠΑΣΟΚ και όχι έναν νέο αρχηγό!
Προφανώς ο κύριος Πρόεδρος το έχει αντιληφθεί αυτό με τον καλύτερο τρόπο όταν δηλώνει:"
Ή θα δημιουργήσουμε ένα νέο,ανανεωμένο,δημιουργικό και ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ ή αλλιώς θα βυθιστούμε στο τέλμα".
Άριστα!
Άρα την 12η Νοεμβρίου το ζητούμενο είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ με ευθεία αναφορά στα πραγματικά προβλήματα του τόπου,με πρόθεση για ρήξεις και ανατροπές,ώστε στις επόμενες εκλογές να μην κερδίσει ένας νέος ηγέτης αλλά ένα νέο ΠΑΣΟΚ με διαύγεια προγραμματικού λόγου,χωρίς προσωπικές στρατηγικές και ριζικές ανατροπές(μεταρρυθμίσεις) σ'όλους τους τομείς του δημόσιου βίου προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας!
Αυτό είναι άλλωστε και το πολιτικό διακύβευμα των εσωκομματικών εκλογών και αυτή είναι και η κατεύθυνση της νέας εντολής στο κύριο Γεώργιο Παπανδρέου.
Αν αυτή τη φορά ο κύριος Παπανδρέου δε διαχειριστεί ορθολογικά τη νέα εντολή που θα πάρει,θα είναι τελικά υπόλογος όχι μόνο έναντι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αλλά και έναντι της κοινωνίας,που θα έχει χάσει αυτή τη φορά οριστικά την πιθανότητα ριζικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο τόπος.
Κύριε Παπανδρέου δε θα έχετε ελλαφρυντικά και θα σηκώστε το βάρος της αποτυχίας συνολικά αν δεν συνειδητοποιήσετε πως έχετε αυτή τη φορά τεράστια ευθύνη για το τέλμα που θα ακολουθήσει.
Αυτά που θεωρήσατε ως πολιτικά ζητούμενα πρέπει να τα μετατρέψετε σε συγκεκριμένους στόχους και να επιλέξετε στελέχη ικανά να τους υλοποιήσουν.
Αυτό που αποκαλέσατε νεωτερικό,ριζοσπαστικό,ανατρεπτικό πρέπει να το δούμε να συμβαίνει.
Πρέπει να ξεκαθαρίσετε το όραμά σας για τη μορφή της ανάπτυξης που επιλέγετε!
Πρέπει να συγκεκριμενοποιήστε τι εννοείτε ,όταν λέτε "δίκαιη κοινωνία"!
Πρέπει να οριοθετήσετε πρακτικά και όχι θεωρητικά τις διαφορές του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ.!
Πρέπει να κατανοήστε επιτέλους ότι το σύνθημα 'Γιώργο,άλλαξέ τα όλα' είναι τελικά το μέγα ζητούμενο στη βαθιά κρίση που περνούν τα σοσιαλιστικά κόμματα,που δεν μπορούν δυστυχώς να υπόσχονται,αλλά πρέπει να απαντούν σε διαφορετικά προβλήματα απ'αυτά που 'απάντησε'ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου!
Καλή δύναμη Κύριε Πρόεδρε μετά την 11η Νοεμβρίου!

Στερνή μου γνώση,να σεί'χα πρώτα...

Έτσι έγραφα πριν ακριβώς ένα χρόνο...στις 25.10.2006...


Αξιότιμο κ.Γ.Παπανδρέου,Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.



Κύριε Πρόεδρε,

Αν και πίστευα ότι το βήμα αυτό είναι αμφίδρομο,με την έννοια της αξιολόγησης των ενστάσεων ή των προτάσεων των ανθρώπων που διαλέγονται,εντούτοις αρκούμαι στο πολιτικό σύνθημα που ακούστηκε ιδιαίτερα στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές περί δίκαιης Κοινωνίας.
Έγραφα λοιπόν τότε(στις 6.6.06) τα εξής:«Ποιο είναι το συλλογικό όραμα που θα καταγραφεί σε μια αφίσα για να πείσει τον ψηφοφόρο να ψηφίσει ΠΑ.ΣΟ.Κ. ;»
Σήμερα λοιπόν έχουμε σύνθημα:Για μια δίκαιη Κοινωνία!
Πρόσθετα όμως με σκεπτικισμό: «Ποια είναι η ρεαλιστική απάντηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα διαρκώς ογκούμενα προβλήματα της καθημερινότητας;Ή μήπως το δημογραφικό,το ασφαλιστικό,η ανεργία,η υποαπασχόληση,τα «έρημα χωριά»και η ασφυκτικά γεμάτη Αθήνα μπορούν να περιμένουν στον προεκλογικό διάδρομο των μεθεπόμενων εκλογών ;»
Αν επομένως σ’όλα αυτά το ΠΑ.ΣΟ.Κ.απαντά με το πολιτικό σύνθημα «Για μια δίκαιη Κοινωνία»,αυτό σημαίνει ότι η Κοινωνία,όπως οργανώνεται και λειτουργεί σήμερα παράγει αδικία και επομένως το κόμμα δεσμεύεται να ανατρέψει την αδικία και παράγοντας πολιτική να προτείνει συγκεκριμένους τρόπους για την άρση των αδικιών που έχουν δημιουργηθεί!
Ουτοπικό;
Πολύ πιθανό.
Ωστόσο το σύνθημα αυτό,αν επιμείνετε να το προβάλλετε,είναι μια ουσιαστική βάση διαλόγου με την κοινωνία και πιθανώς το διακύβευμα των επερχόμενων βουλευτκών εκλογών!
Δίκαιη κοινωνία με ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.
Δίκαιη κοινωνία με Ανάπτυξη της Περιφέρειας.
Δίκαιη κοινωνία χωρίς ανέργους.
Δίκαιη κοινωνία χωρίς κοινωνικά αποκλεισμένους.
Δίκαιη κοινωνία με δρομολογημένες διαδικασίες για την προστασία του περιβάλλοντος.
Και με ποιους θα υλοποιήσετε αυτό το νέο πολιτικό όραμα;
Όχι φυσικά με όλους αυτούς που δεν κατάφεραν να εκφράσουν τους πραγματικούς προβληματισμούς της κοινωνίας.
Όχι φυσικά με όλους αυτούς που ενέχονται στην νομή της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια,γιατί τα προηγούμενα χρόνια έχουν αθέατες πλευρές που καταδικάστηκαν στις προηγούμενες εκλογές.
Το σύνθημα «Γιώργο,άλλαξέ τα όλα» εννούσε πρώτ’απ’όλα «άλλαξε τα πρόσωπα»,που σήμερα καμώνονται πως δε γνωρίζουν τίποτα και κρίνουν απλώς…
Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το θεσμικό του ρόλο πρέπει να παράγει πολιτική,η σημερινή του εικόνα δεν ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα.
Φυσικά,δεν ξέρω αν τελικά τα διαβάστε όλ’αυτά.
Ας δεχτούμε ότι δεν έχουν και τόση σημασία.
Σημασία όμως έχει να δω στην πράξη να παράγεται πολιτική που θεσμικά είναι προϋπόθεση για να λειτουργήσει η κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία.


Μετά τιμής

Μιχ.Κοκκινάρης




Σήμερα,ένα χρόνο μετά,δε νομίζω ότι έχουν αλλάξει και πολλά από τα δεδομένα εκείνης της επιστολής προς τον Αξιότιμο κύριο Γεώργιο Παπανδρέου,πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Ωστόσο αυτό που έχει αλλάξει είναι ο πήχυς των προσεχών εκλογών,τις οποίες και πάλι θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο κύριος Παπανδρέου και όχι ο κύριος Βενιζέλος.
Το θέμα όμως είναι αν και πάλι αναγκαστούμε να επισημάνουμε τα ίδια ακριβώς αρνητικά στοιχεία σε μια νέα ενδεχόμενη ήττα του ΠΑΣΟΚ.
Πρέπει επομένως να κατανοηθεί πλήρως ότι σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό περιβάλλον με τρέχουσες αναγκαιότητες και νέες οικονομικές συναρτήσεις,ο ηγέτης πρέπει να κατανοήσει την ανάγκη για την εφαρομογή του νεωτερικού στην πολιτική του πρόταση,που θα γίνει κατανοητό από τους πολίτες για να του εμπιστευτούν την ψήφο τους.
Με γενικόλογα συνθήματα και παρωχημένη ιδεολογία δεν κερδίζονται οι εκλογές.
Πρόγραμμα,πειθαρχία και απόδειξη της κατανόησης των προτεραιοτήτων στη Δημόσια Διοίκηση,την Οικονομία και το Περιβάλλον θα κρίνει και το ΠΑΣΟΚ αλλά και τον άλλο πολιτικό κόσμο,που αυτή τη φορά δεν έχει περιθώρια υπεκφυγών,αφού ήρθε η ώρα των αποφάσεων.
Μ.Κοκκινάρης

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους.

Τα παιδιά με το αστέρι της υπόσχεσης στο μέρος της καρδιάς τους


Μια φορά κι έναν καιρό,τότε που ο κόσμος ήταν ακόμη αδιαμόρφωτος,ο Θεός αποφάσισε να φτιάξει με σοφία τον Ουρανό και τη Γη και να διαλέξει έπειτα έναν τόπο για να κατοικήσει και ν’ ακούει έτσι καλύτερα τους ψιθύρους της ψυχής των πλασμάτων Του.
Είπε λοιπόν να φωτιστεί ο ουρανός,να γεμίσει με γαλαξίες,αστέρια και πλανήτες κι όταν όλα έγιναν κατά το θέλημά Του,διάλεξε ένα μικρό πλανήτη,που τον ονόμασε Γη,και πρόσταξε να γεννηθεί εκεί η ζωή.
Κι όπως οι αιώνες στα μάτια Του ήταν μονάχα μια στιγμή και χάθηκε στο σύμπαν η πυρωμένη ανάσα της δημιουργίας,η Γη άρχισε σιγά-σιγά να εκπληρώνει την επιθυμία του να γεννήσει τη ζωή.
Και η ζωή γεννήθηκε στα υγρά της σπλάχνα,που γέμισαν μ’ αναρίθμητα πλάσματα,
μικρά και μεγάλα,φτιαγμένα όλα κατά το σχέδιο του Δημιουργού τους.
Ήρθε λοιπόν ο Θεός στη Γη για να διαλέξει τόπο να μείνει και να ευλογήσει τα έργα των χειρών Του.
Ωστόσο δε βιάστηκε ν’ αποφασίσει κι είπε πρώτα ν’ακούσει τους ψιθύρους της ψυχής των πλασμάτων Του,που ίσως και να του έλεγαν ποιος, κατά τη γνώμη τους, ήταν ο καλύτερος τόπος να κατοικήσει.
Κι όπως είναι αόρατος και πανταχού παρών ο Θεός και η Γη γυρίζει στην αέναη τροχιά της γύρω απ’τ’ αστέρι της,τον ΄Ηλιο,το βλέμμα Του στάθηκε πρώτα στα πανύψηλα βουνά,που τις κορφές τους τις στεφανώνει αιώνιο χιόνι.
Και είδε ο Θεός σε μια στιγμή μονάχα την ιστορία τους,από τότε δηλαδή που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της Γης κι ύστερα ύψωσαν το περήφανο ανάστημά τους,για να σταματούν την παγωμένη ανάσα του ανέμου και να βλασταίνει έτσι η ζωή στους προποδές τους.
Κι όταν βλάστησε η ζωή,ήρθαν οι άνθρωποι,έχτισαν σπίτια κι έστρεψαν τα μάτια τους στον ουρανό για να δοξάσουν το Δημιουργό τους.
Και είπε ο Θεός:Δε θα κατοικήσω στα βουνά,γιατί δε θ’ακούω καθαρά τους ψιθύρους της ψυχής των πλασμάτων μου.
΄Υστερα το βλέμμα του Θεού στάθηκε στις απέραντες εύφορες κοιλάδες της Γης που γεννούν στάρι και κριθάρι.Τα ζώα βόσκουν ελεύθερα και οι άνθρωποι ταξιδεύουν μέρες για να βρουν ένα λόφο και να στήσουν εκεί το βωμό της θυσίας στο Δημιουργό τους,για τα καλά που τους χάρισε.
Και είπε ο Θεός:Δε θα κατοικήσω στις κοιλάδες γιατί εκεί οι άνθρωποι μ’έχουν λιγότερο ανάγκη μ’αυτά τα καλά που τους χάρισα.
Φώτισε ο ΄Ηλιος ξανά και ξανά τη Δημιουργία,όταν το βλέμμα του Θεού στάθηκε στα πυκνά δάση,που δροσίζουν με την ανάσα τους και κρατούν στη ζωή όλα τα πλάσματα της Γης.
Κι είπε να μην κατοικήσει στη σκιά τους,γιατί ο ίδιος είναι η ζωή κι αυτήν θα’πρεπε ν’αναζητούν οι άνθρωποι,για να γαληνεύει η ψυχή τους.
΄Επειτα το βλέμμα Του πλανήθηκε στον Ωκεανό,που είχε την απεραντοσύνη Του,μα δεν ήτανε τόπος να κατοικήσει για ν’ ακούει τους ψιθύρους της ψυχής των πλασμάτων Του.
Κι όπως στεκόταν δίβουλος ν’ αποφασίσει ένιωσε την ανάσα της ψυχής ενός βοσκού που προσευχόταν κάτω από τ’ άστρα γονατισμένος σ’ έρημο τόπο,άνυδρο κι άδενδρο, που το φως απ’ το φεγγάρι δεν εύρισκε τίποτα να περιγράψει.
Κι ο ψίθυρος έγινε με μιας ωδή λατρευτική,λες από κύμβαλο βγαλμένη,κι η έρημος ο καθρέφτης της ψυχής του πλάσματος ,που δοξολογούσε το Δημιουργό του:
«Εσένα,Κύριε,αναζητώ,όταν αγγίζω ό,τι μου χάρισες!
Δώσ’ μου τη δύναμη ν’ ανακαλύψω το λόγο που μ’ ανάστησες».
Πλησίασε ο Θεός το βοσκό κι είδε τα μάτια του να λάμπουν σαν κάρβουνα αναμμένα στο σκοτάδι κι ήτανε σαν να ένιωσε την παρουσία Του,καθώς φτερούγισε η καρδιά του.
Η φωνή του Θεού,άνεμος της ερήμου,που έκανε το βοσκό να πέσει στα γόνατα:
«Θέλεις ,λες,ν’ ανακαλύψεις το λόγο που σ’ ανάστησα...
Ωραία λοιπόν…Είναι τ’ αστέρι της υπόσχεσης,που από τούτη τη στιγμή
το κλείνω στην καρδιά σου…»
΄Ενιωσε ένα σκίρτημα ο βοσκός κι ύστερα γαλήνη να τον κυριεύει,μα
δεν κατάλαβε για ποια υπόσχεση μιλούσε ο Θεός κι ήθελε να τον ξαναρωτήσει.
Και επειδή ο Κύριος είναι παντογνώστης,τού ψιθύρισε πως όσο τ’ αστέρι
έλαμπε στην καρδιά του,θα’τανε πλάι του για να τον προστατεύει κι αυτόν και τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του ως το τέλος του παρόντα και του μέλλοντα αιώνα.
Κι όταν γύρισε ο Θεός να φύγει,ο βοσκός τον ρώτησε σαστισμένος μ’ όσα του τύχανε εκείνη την ημέρα:
«Κι αν,Κύριε,σ’αναζητήσω πού θα σε βρω να κατοικείς,για να’ρθω να σε συναντήσω;»
Ο Θεός έμεινε για λίγο σκεπτικός κοιτώντας τα μάτια του βοσκού λες κι έβλεπε έτσι τα μελλούμενα.
΄Επειτα φως κι Αυτός,ενώ χανόταν στο φως του ήλιου που ανάτελε,του
φώναξε:
«΄Οσες φορές θα μ’ αναζητήσεις,στην έρημο θα με βρεις να σε περιμένω…Να το πεις και στα παιδιά σου…Και στα παιδιά των παιδιών σου…
Μοναχά να μην ξεχάσουν να φορούν στο μέρος της καρδιάς το αστέρι της υπόσχεσης…΄Ετσι να τους πεις…΄Ετσι θα τους αναγνωρίσω πως είναι τα παιδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου…»

***
Πέρασαν αιώνες από τη νύχτα εκείνη, που ο Θεός συνάντησε το βοσκό στην έρημο κι εκείνος,κατά το θέλημά Του,όσο ζούσε μιλούσε στα παιδιά του για τ’αστέρι που απώθεσε ο Θεός στο μέρος της καρδιάς του για να τον αναγνωρίσει σαν ερχόταν η ώρα να τον αναζητήσει στην έρημο.Μα κι όταν πέθανε και τα παιδιά του δοκιμάζονταν σκληρά στον αγώνα τους να κρατηθούν στη ζωή,τα βράδια ντυνόταν «όνειρο» και γύριζε στη Γη να τους θυμίζει να μην ξεχνάνε τ’ αστέρι να φορούν στο μέρος της καρδιάς τους,αν ήθελαν να μην τους ξεχάσει ο Θεός τους.
Κι ήρθαν δύσκολες μέρες για τα παιδιά του βοσκού και το χαμόγελο έσβησε στα χείλη των παιδιών τους.
Κι είδε ο βοσκός από ψηλά να ξεριζώνουν το λαό του απ’ την έρημο,να σκορπούν τα βλαστάρια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κι ύστερα να σκορπούν τη στάχτη των παιδιών των παιδιών του στον άνεμο για να πάψουν να φορούν στο μέρος της καρδιάς τους τ’αστέρι της υπόσχεσης.
Όμως ο βοσκός είχε πίστη στο Θεό Του πως δεν τον ξέχασε και πως κάποτε θα ευλογούσε επιτέλους τα παιδιά του.
΄Ετσι σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,τα παιδιά του βοσκού,με το αστέρι της υπόσχεσης στο μέρος της καρδιάς τους, γύρισαν και ρίζωσαν πάλι μια ανάσα απ’ την έρημο που κατοικούσε ο Θεός τους.
Μα δεν τέλειωσαν τα βάσανά τους!
Κι ήταν ανείπωτα σκληρό γονείς να θάβουνε τα σπλάχνα τους σε λίγα μέτρα γης,που αγωνίζονταν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν.
Κι όπως το αίμα φέρνει αίμα,η χαρά του γυρισμού έγινε θρήνος που έφτασε ως τον ουρανό κι έκανε το γέροντα βοσκό να σηκώσει στους ώμους του τους αιώνες του λαού του και να γυρίσει στην έρημο,το Θεό να συναντήσει.
Μοναχά πια που ήταν πνεύμα,σαν τον άνεμο που φυσάει το πρωινό στην έρημο,κι αναρωτιόταν πώς ο Θεός του θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει.
Και τότε ακούστηκε η φωνή Του,που έκανε την αέρινη ψυχή του να σκιρτήσει:
«Εσύ είσαι βοσκέ,που κάποτε τα μάτια σου λάμπανε σαν αναμμένο κάρβουνο τη νύχτα;»
«Εγώ είμαι ,Κύριε, κι ήρθα να σου πω πως τα παιδιά μου,αιώνες τώρα φορούν στο μέρος της καρδιάς τους το αστέρι της υπόσχεσής Σου.»
«Ευλογημένα να’ναι τα παιδιά μου,που κράτησαν τα λόγιαμου..."
«Ωστόσο,Κύριε του Ουρανού και της Γης,λυπήσου τα.Είναι ανείπωτα
σκληρό να θάβουν τα παιδιά τους για λίγα μέτρα πετρωμένης γης,που τους έδωσες να κατοικήσουν.
Τον άκουγε το βοσκό ο Θεός κι αληθινά τον ευσπλαχνίστηκε κι αυτόν και τα παιδιά του.
Πρόσταξε λοιπόν τον άγγελο που Του παράστεκε να τον σηκώσει στα φτερά του τη Γη από ψηλά ν’ αγκαλιάσει με το βλέμμα της ψυχής του.
Κι είδε ο γέροντας βοσκός τα σπλάχνα της Γης να γεννούν ένα ψηλό βουνό στη μέση του Ωκεανού.
Κι όπως ο γέροντας ήταν απελευθερωμένος από το χρόνο ,που είναι ανθρώπινος, είδε μπροστά στα μάτια του να βλασταίνει το βουνό,να’ρχονται πουλιά να κατοικήσουν κι ύστερα άνθρωποι,πολλοί άνθρωποι, τη γη του να μοιράζονται,σαν να’ταν μια γωνιά του Παραδείσου.
Και τότε ακούστηκε κάτι σαν λυγμός,που βγήκε απ’ τα σπλάχνα του βοσκού:
«Κι εμείς,Κύριε,πότε πια θα βρούμε μια γωνιά του Παραδείσου; Κουράστηκαν τα σπλάχνα μου να θάβουν τα παιδιά τους…»
Απώθεσε ξανά στη Γη ο άγγελος το βοσκό κι εκείνος ο δύστυχος κρατούσε ακόμη τα μάτια σφαλιστά ,γιατί δεν ήθελε να ξαναδεί το
αίμα των παιδιών του.Μα ,όπως ήταν πεσμένος στα γόνατα, ένιωσε την παρουσία του Θεού να τον κυριεύει.
΄Επειτα ακούστηκε βοή τρομακτική κι απ’ τα όρη του Καρμήλου ξεκόλλησε βράχος,που δεν μπορούσε να τον μετρήσει ανθρώπου μάτι.Κι ύστερα ο βράχος κύλησε ως τη θάλασσα,πήγε βαθιά στα σπλάχνα της κι έγινε στεριά με την έρημο να συνορεύει.Κι άπλωσε η πετρωμένη γη του Ισραήλ και χώρεσε τα παιδιά του βοσκού,που είχαν τ’ αστέρι της υπόσχεσης στο μέρος της καρδιάς τους.
Κι έμεινε ο Θεός για πάντα στην έρημο για ν’ ακούει τους ψιθύρους της ψυχής των πλασμάτων Του κι έζησαν τα παιδιά του βοσκού καλά στη γη
που τους χάρισε ο Κύριος κι εμείς θα ζούμε πια καλύτερα απαλλαγμένοι απ’τη θλίψη που μάραινε την ψυχή μας κάθε φορά που ένα πλάσμα του Θεού σκοτωνόταν αναίτια για λίγο πετρωμένο χώμα στη γη της Παλαιστίνης.

Μιχαήλ Κοκκινάρης